Matrix

   Dzieło kultowe, bezapelacyjny majstersztyk i mistrzowski (niemalże debiut!) film braci Wachowskich. Pochodzący z częściowo polskiej rodziny Larry i Andy zaczynali od pisania scenariuszy. Kiedy jednak stworzyli pierwowzór Matrixa, zachcieli samodzielnie wyreżyserować swój film. Niestety, jako że nie mieli w tym żadnego doświadczenia, wytwórnia – Warner Bros. – poleciła im, by zrealizowali najpierw jakiś niskobudżetowy obraz. Tak w 1996 r. powstał Bound (Brudne pieniądze) – wciągający i pełen napięcia film opowiadający o przygodzie z mafią. Po nim to bracia Wachowscy dostali wolną rękę i mogli rozpocząć dzieło swojego życia.

UWAGA – SPOILER!

Matrix z pozoru wydaje się prosty: jest to historia pełnego życiowych rozterek hakera Neo (Keanu Reeves), który pragnie poznać prawdę. Prawdę tę zna tajemniczy Morfeusz (Laurence Fishburne) i przy pomocy Trinity (Carrie-Anne Moss) objawia ją temu pierwszemu.

KONIEC SPOILERA.

   Dodatkowo wszystko doprawione jest licznymi nawiązaniami do popkultury, Biblii i innych utworów literackich, jak chociażby Alicji w Krainie Czarów. Przykłady? Imię Trinity oznacza Trójcę; Neo tworzą przestawione litery wyrazu One (Jedyny) i nie dość że podąża on za białym królikiem, to w pewnej scenie słyszy: „Weź czerwoną pigułkę, a zostaniesz w krainie czarów i pokażę ci, dokąd prowadzi królicza nora.” (Morfeusz).

Ten film niewątpliwie wyprzedził swoją epokę pod względem efektów specjalnych. Słynny bullet-time (sceny ze zwolnionym tempem, w których można zaobserwować pojedyncze, wystrzelone pociski) opracowywało przez kilka miesięcy parę niezależnych od siebie ekip. Wrażenie robi również scena w której zniszczeniu ulega śmigłowiec (to naprężenie szyb!), mnogość perfekcyjnie zrealizowanych walk czy wejście pary głównych bohaterów do wieżowca, w którym przetrzymywano Morfeusza – czy można chcieć czegoś więcej? Do kanonu najczęściej parodiowanych filmowych scen trafiła ta początkowa, z wyskokiem (w zwolnionym tempie) Trinity. Nawiązano do niej nawet w Shreku.

W ramach ciekawostki – inną słynną i dużo wcześniej zrealizowaną sceną w zwolnionym tempie był fragment Mechanicznej Pomarańczy, w którym Alex spychał swoich towarzyszy do wody.

   Gra aktorska w Matrixie stoi na dobrym poziomie. Ponieważ bardziej od rozbudowanej mimiki liczyła się sprawność fizyczna, aktorzy musieli przejść niezwykle intensywny trening. Opłaciło się!

Ścieżkę dźwiękową wybierali sami reżyserzy i, mimo że na co dzień nie słucham takiej muzyki (Prodigy, Rage Against The Machine, Rammstein, Monster Magnet, Hive...), to do tego obrazu pasuje ona idealnie.

Chociaż to raczej mało prawdopodobne, ale jeżeli jest jeszcze ktoś, komu nie było dane obejrzenie Matrixa – niech nadrobi to czym prędzej! Jak mówią: The Matrix Has You!

Plusy:

+ reżyseria

+ rozbudowana fabuła

+ muzyka

+ efekty specjalne

+ akcja!

+ Trinity

+ klimat

Minusy:

- momentami niespójny (patrząc na całą trylogię)

Moja ocena: 6/6

W celu obejrzenia zwiastunu - kliknij...

Interesuje Cię zakup tego filmu? Znajdziesz go w Gandalfie!

Big Fish (Duża ryba)

Na początku seansu myślałem iż oto czekają mnie niemal dwie godziny kolejnego, dobrego filmu Tima Burtona. Kiedy jednak minęły napisy końcowe, zrozumiałem że był to niewątpliwie jeden z najlepszych i najgłębszych filmów tego reżysera. Pod tymi względami (przy odrzuceniu strony wizualnej, gdzie niewątpliwie króluje Alicja w Krainie Czarów) przebija go jedynie Ed Wood.

Big Fish jest ekranizacją książki Daniela Wallace'a, tak więc rola reżysera ograniczyła się tylko do „zilustrowania” wytworów wyobraźni pisarza. Tylko albo i AŻ! Tim Burton bowiem wyśmienicie poradził sobie z tym zadaniem. Rolę Karla – prawdziwego wielkoluda – otrzymał nieżyjący już Matthew McGrory, którego wzrost przekraczał 2,20 m. Głównego bohatera (w scenach z lat młodzieńczych) zagrał Ewan McGregor i zrobił to wyśmienicie. Z bardziej znanych osób wystąpiły tu również Alison Lohman (Wrota do piekieł) i Helena Bonham Carter, żeńska muza reżysera. Dziwi jedynie brak Jonnyego Deppa, który widocznie zajęty był inną produkcją.

Historia jest z pozoru prosta: do umierającego ojca, słynącego z opowiadania ciekawych historii przyjeżdża z dawna nie widziany syn. Pragnie on poznać prawdziwą historię swojego rodzica, okrojoną z wymyślonych wydarzeń. Niby proste, ale… Jeżeli miałbym odnieść się do innych filmów, na pewno będzie to skrzyżowanie Arizona Dream, Parnassusa i Przygód barona Munchausena. Na szczęście Tim Burton od nikogo nie ściągał. Jego film jest jednocześnie komedią i dramatem. Życiem i bajką. Prawdą i kłamstwem, które jak się okazuje - czasami rodzi się z dobrych intencji.

Zbyt wielu widowiskowych efektów specjalnych w filmie nie ma, toteż tym bardziej zapada w pamięć scena, w której po sentencji: „mówią, że jak się spotka miłość swojego życia to czas się zatrzymuje” po prostu się to staje. Dosłownie.

Bez znaczenia jest, jakie filmy oglądamy na co dzień, gdyż w Big Fish każdy znajdzie coś dla siebie.

Plusy:

+ charakteryzacja

+ klimat

+ Karl

+ nie sposób się oderwać

zdjęcia

+ zakończenie

Minusy:

- momentami (ale bardzo rzadko) niespójny

- brak Johnny'ego Deppa ;)

Moja ocena: 5+/6

Interesuje Cię zakup tego filmu? Znajdziesz go w Gandalfie!

Nieśmiertelny

   Całkiem niedawno miałam okazję obejrzeć film pt. "Nieśmiertelny" znanego na całym świecie reżysera - Russella Mulcahy.

   Wartka akcja, wspaniałe zdjęcie, oryginalne stroje i niesamowity klimat... to wszystko sprawia, że film ogląda się jednym tchem. Mimo że film jest dosyć stary (rok produkcji to 1986) - jego efekty specjalne zadziwiają. Do końca oglądania nie mogłam uwierzyć, że dzieło to powstało w odległych latach 90. Kolejnym plusem jest znakomita gra aktorów (warto dodać, że wystąpiły tu takie światowe gwiazdy jak Sean Connery czy Christopher Lambert. Właśnie dzięki tym rolom ich kariera aktorska nabrała tempa). Wielowątkowy i żywy scenariusz sprawił, że nie mogłam oderwać się od ekranu. Najbardziej zachwyciły mnie fantastyczne zdjęcia, a także wspaniale dopracowane sceny batalistyczne. Piękne obrazy krajobrazów średniowiecznej Szkocji, oraz odrobina ciekawych informacji o tamtejszym życiu dodały filmowi realizmu.

   Jedynym minusem filmu jest słaba charakteryzacja. Myślę, że jak na tamte czasy charakteryzatorki niezbyt dobrze wykonały swoją pracę. Świetnie widać to na przykładzie "czarnego charakteru". Sposób w jaki ucharakteryzowano drugoplanową postać nie podoba mi się. Uważam, że można było zrobić to lepiej.

   Na koniec chciałabym dodać kilka słów o muzyce, która powaliła mnie na kolana. Nieczęsto zdarza się, żeby takie gwiazdy jak QUEEN użyczyły swojej muzyki do filmu. Członkom zespołu tak bardzo spodobał się "Nieśmiertelny", że zaraz po premierze nakręcili teledysk, w którym znalazły się sceny z filmu.

   Myślę, że film jest godny polecenia. Fascynuje nie tylko scenariusz, akcja, wielowątkowość jak i wspaniała gra aktorów. Polecam ten film szczególnie tym, którzy lubią mieszanką fantastyki z odrobiną historii.

Plusy:

+ wspaniałe zdjęcia

+ oryginalne stroje

+ dobra obsada

+ dobrze dopracowane sceny batalistyczne

+ efekty specjalne

+ muzyka

Minusy:

- słaba charakteryzacja

Moja ocena: 4/6

Alicja w Krainie Czarów

Do 2009 roku istniało już co najmniej kilkanaście różnych adaptacji słynnej książki Charlesa Lutwidge'a Dodgsona (bardziej znanego jako Lewisa Carrolla), w tym najbardziej znana z Whoopie Goldberg w roli Kota z Cheshire. Kiedy jednak ogłoszono, że za najnowszą wersję odpowiedzialny będzie Tim Burton - który niemal dla każdego jest albo kultowy, albo dziwaczny i niezrozumiały - a w roli Szalonego Kapelusznika wystąpi słynna muza (muz?) Tima, czyli Johnny Depp, nie było już wątpliwości, która produkcja będzie najoryginalniejsza.

Tim już w jednym z pierwszych swoich dzieł, czyli kilkuminutowej, czarno-białej animacji, gdzie narratorem był nikt inny jak Vincent Price umieścił elementy, które z czasem stały się czymś w rodzaju wizytówki - pokręcone cienie, czarny humor, niecodzienni bohaterowie i podkrążone oczy - chociaż te ostatnie, to właściwie pojawiły się dopiero w Edwardzie Nożycorękim - i przez lata konsekwentnie podążał drogą oryginalnego artysty. Artysty, którego dziwaczne historie doskonale wpasowałyby się w niecodzienny świat, w którym przyszło przeżyć Alicji jej oniryczną przygodę.

W adaptacji Burtona, Alicje gra Mia Wasikowska, mająca ponoć polskie korzenie. Kapelusznikiem jest wspomniany już Johnny, a Czerwoną Królową - Helena Bonham Carter. Jest jeszcze Anne Hathaway jako Biała Królowa. Według mnie - odpowiednie osoby, w odpowiednich rolach. A reszta? W większości są to wygenerowane komputerowo postacie, co zważywszy na wysoką jakość efektów specjalnych w filmie, nie umniejsza im niczego w najmniejszym stopniu. Jedynym nieefektywnym efektem było 3D samo w sobie - film nakręcono w technologi 2D i dopiero później postanowiono co nieco "doprawić", dzięki czemu bilety kosztują prawie 2 razy więcej. Najbardziej trójwymiarowe to chyba były napisy tytułowe.

Sama historia opowiedziana jest w sposób oryginalny, ujrzymy tu zarówno elementy z "Alicji w Krainie Czarów", jak i z "Alicji po drugiej stronie lustra". Do tego wszystkiego dodano nowy początek i zakończenie, a niektóre wątki oraz postacie zamieniły się miejscami, jak np. zbrodniarz, który zjadł ciastko królowej - w filmie jest nim Ropuch, a w książkach Walet. Moim zdaniem, wyszło to filmowi na dobre. Mam na myśli całokształt, nie ciastkową scenę.

Zastanawia mnie tylko, kto według założeń producentów miał być potencjalnym odbiorcą. Sceny z wydłubywaniem oczu czy obciętym palcem Kapelusznika są zbyt drastyczne dla dzieci (przynajmniej tak mi się wydaje), natomiast dla starszych widzów film mógłby być bardziej... burtonowski.

Plusy:

+ Depp (zwariowany i nieszczęśliwy jednocześnie).

+ Oryginalny (jak na adaptację) scenariusz.

+ Typowe dla książki nonsensowne dialogi.

+ Biały królik wsuwający sztućce.

+ Efekty.

Minusy:

- Sztuczne 3D.

- Nie do końca określony odbiorca.

Moja ocena: 5/6

Interesuje Cię zakup tego filmu? Znajdziesz go w Gandalfie!